അങ്ങാടിപ്പുറത്തെത്തിയപ്പോള് സലാം ഞങ്ങളെ കാത്തുനില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നേരെ മണ്ണര്ക്കാട്ടേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. റോഡെല്ലം മദ്റസയിലേക്ക് പോകുന്ന കുട്ടികള് കൈയ്യടക്കിയിരുന്നു. വെള്ള തൊപ്പിയും ധരിച്ച് മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന പ്രഭാതത്തില് എത്ര തവണ ഞാനും ഇതു പോലെ നടന്നിട്ടുണ്ടെന്നോ. കുട്ടികളെ കണ്ടപ്പോള് പണ്ട് മദ്റസയില് പോയപ്പോഴുണ്ടായ ഓര്മകളാണു മനസ്സിലേക്കു വന്നത്. അട്ടപ്പാടി വഴിയാണ് മഞ്ഞൂരിലേക്കുള്ള യാത്ര. മണ്ണാര്ക്കാടു നിന്നും അട്ടപ്പാടി റോഡിലേക്ക് വണ്ടി ഒതുക്കി നിര്ത്തി. ഓരോ ചായ കുടിച്ചു യാത്ര തുടരാം എന്നാരോ പറഞ്ഞു. ചായ മാത്രം മതിയോ എന്നായി സംശയം. വിശാലമായി നമുക്ക് പിന്നീട് കഴിക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ച് ഓരോ കാലിയടിച്ച് യാത്ര തുടര്ന്നു.
വിജനമായ റോഡുകള് താണ്ടി മുള്ളി ലക്ഷ്യമാക്കി ഞങ്ങള് യാത്രയായി. ഒറ്റപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന ഗ്രാമങ്ങളും വീടുകളും ഞങ്ങള്ക്ക് സന്തോഷമേകി. വഴിയിലെങ്ങും തോട്ടങ്ങള് വേലി കെട്ടി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനിടയിലെപ്പഴോ ഡിസ്കവറിന്റെ നിയന്ത്രണം ഞാന് ഏറ്റെടുത്തു. 25 കിലോമീറ്റര് പിന്നിട്ടപ്പോള് റോഡിന്റെ സ്വഭാവം മാറി. ടാര് ചെയ്യാത്ത റോഡ്. അതിനടുത്ത് മുള്ളി റോഡിന്റെ പുനരുദ്ധരണ പ്രവര്ത്തി ഉദ്ഘാടനത്തിന്റെ ബോര്ഡ് കണ്ടു. 2008 ല് അന്നത്തെ ഡപ്യൂട്ടി സ്പീകര് ജോസ് ബേബിയാണു ഉദ്ഘാടനം നിര്വഹിച്ചിരിക്കുന്നത്. നാലു വര്ഷം കഴിഞ്ഞെങ്കിലും പ്രവര്ത്തി എങ്ങുമെത്തിയിട്ടില്ല. ദുഷ്കരമായ നാലുകിലോമീറ്റര് പിന്നിട്ട് ഞങ്ങള് മുള്ളിയിലെത്തി.
മഞ്ഞൂരിലേക്കുള്ള യാത്ര ഞങ്ങളുടെ വിശപ്പിനെയെല്ലാം മറികടന്നു. അങ്ങകലെ മഞ്ഞ് പുതച്ച് കിടക്കുന്ന മഞ്ഞൂര് ഞങ്ങളെ മാടി വിളച്ചു. ഗദ്ദൈ ഡാമും പിന്നിട്ട് ഞങ്ങള് യാത്ര തുടര്ന്നു. മുകളിലേക്കെത്തും തോറും ആകാശം അടുത്ത് വരുന്നതായി തോന്നി. ഇടക്ക് എതിര് ഭാഗത്തു നിന്നും വരുന്ന വാഹനങ്ങള് ഞങ്ങള്ക്ക് സന്തോഷം നല്കി. അവര്ക്ക് തിരിച്ചും. അതിനിടെ അതുവഴി കടന്നു പോയ മലയാളി സംഘം ഞങ്ങളെ നോക്കി കൈവീശി. കുറേ സമയങ്ങള്ക്ക് ശേഷം ആളുകളെ കണ്ട സന്തോഷമായിരുന്നു അവര്ക്ക്. 43 ഹെയര്പിന്നുകളും കടന്ന് മഞ്ഞൂരിലേക്ക്. മൂന്നു റോഡുകള് ചേരുന്നു ചെറിയൊരു അങ്ങാടിയാണു മഞ്ഞൂര്. അവിടെയെത്തിയപ്പോള് സമയം ഒരു മണി. ഞങ്ങള് ആദ്യം പരതിയതു ഭക്ഷണം കഴിക്കാനൊരിടമായിരുന്നു. നീലഗിരി ഹോട്ടലില് നിന്നും ഭക്ഷണം കഴിച്ച ഞങ്ങള് അടുത്ത ലക്ഷ്യം ആസൂത്രണം ചെയ്തു. മഞ്ഞൂര് റോഡ് നേരെ പോകുന്നത് അപ്പര് ഭവാനിയിലേക്കാണ്. മഞ്ഞൂരെത്തുന്നതിന് മുമ്പായി പവര് ഹൗസ് റോഡിലൂടെ തിരിഞ്ഞ് ഊട്ടിയിലേക്കും.
ഡാമിലെത്തിയപ്പോള് സമയം നാലു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വേനല്കാലമായതിനാല് ഡാമില് വെള്ളം കുറവായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും നോക്കിയാല് മുകൃതി നാഷണല് പാര്ക്ക് കാണം. ഡാമില് നിന്നും തിരിച്ച് നടക്കുമ്പോള് അരീക്കോട് സ്വദേശികളായി നാലു പേരെകണ്ടു. അതില് ഒരാള് മുള്ളിയില് താമസമാക്കിയയാളാണ്. തിരിച്ചിറക്കം മുള്ളി വഴിയാക്കേണ്ട എന്നായിരുന്നു അവരുടെ നിര്ദ്ദേശം. രാത്രിയില് ആനയിറങ്ങുമത്രെ. അതു കേട്ടതും വസീമിനു അതു വഴി തന്നെ പോണം. അല്പ്പം ഭയമുണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങള്ക്കും അതു തന്നെയായിരുന്നു ഇഷ്ടം. ഡാം കടന്ന് കാട്ടിലൂടെ നടന്നാല് രണ്ടു മണിക്കൂര് കൊണ്ട് മുക്കാലിയെത്താം. സൈലന്റ് വാലിയും മുതുമല നാഷണല് പാര്ക്കും നിലമ്പൂര് കാടുമെല്ലാം അടുത്തടുത്താണ്. നടന്ന് പോകാന് കഴിയും പക്ഷേ ഫോറസ്റ്റ് ഓഫീസര്മാരുടെ ശ്രദ്ധയില് പെടാന് പാടില്ല. ഇപ്പോഴാണെങ്കില് മാവോയിസ്റ്റുകള്ക്കായി പൊലീസിന്റെ തിരച്ചിലുമുണ്ട്. അവര്ക്കെങ്ങാനും കിട്ടിയാല് പിന്നെ പറയുകയും വേണ്ട.
ഊട്ടിയിലേക്കെത്തും തോറും തണുപ്പ് ശരീരത്തിലേക്ക് അടിച്ചു കയറി. അവിടെയെത്തിപ്പോള് സമയം രാത്രി എട്ടു മണി. ഫഌര്ഷോ നടക്കുന്ന സമയമായതിനാല് സഞ്ചാരികളുടെ കുത്തൊഴുക്കായിരുന്നു അവിടെ. താമസമാക്കണോ എന്നു ആലോചിച്ചെങ്കിലും തിരിച്ചിറങ്ങാന് തന്നെയായിരുന്നു തീരുമാനം. ഗൂഡല്ലൂരും നാടുകാണി ചുരവും പിന്നിട്ട് വഴിക്കടവെത്തി. വീടു ലക്ഷ്യമാക്കി ഞങ്ങള് കുതിച്ചു.
നിലമ്പൂരെത്തെയിപ്പോള് സലാം ഞങ്ങളോട് 'സലാം' പറഞ്ഞു. വസീം ഞങ്ങളുടെ വണ്ടിയില് കയറി. ഒരു മണിക്കൂറും പതിനഞ്ച് മിനിറ്റും പിന്നിട്ട് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള് സമയം മൂന്നുമണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കണ്ടാലും കണ്ടാലും മതിവരാത്ത കാഴ്ചകളുള്ള മഞ്ഞൂരിലേക്ക് ഒരിക്കല് കൂടെ പോകണമെന്നോര്ത്ത് കിടന്നു.
